به نام خدا

آنتن

در دوران دانشگاه درسی داشتیم با عنوان آنتن‌های مخابراتی که یکی از مباحث آن در مورد

تیونینگ مدارهای مخابراتی و الکترونیکی بود،

که در تجهیزات و دستگاه‌های مخابراتی استفاده می‌شوند.

ماجرا از این قرار است که مدارهای مخابراتی بعد از مدتی که از کار و فعالیت آنها می‌گذرد،

از حالت بهینه خود خارج می‌شوند و نیازمند تنظیم مجدد هستند.

تا دوباره به حالت نرمال کاری خود برگردند و با بهترین شرایط خود فعالیت‌شان را از سر بگیرند.

این خارج شدن مدارها و دستگاه‌های مخابراتی و الکترونیکی دلایل متعددی دارد.

از جمله گرما، حرارت، فشار، رطوبت، گذر زمان ، از کار افتادگی و نقص بعضی اجزاء

و …  که در نتیجه می‌بایست از نو تنظیم شوند و به حالت بهینه خود برگردند.

تیونینگ

مثال در دسترس در این زمینه، گوشی‌های موبایل هستند.

هنگامیکه یک نسخه جدید به‌روز رسانی ارایه می‌شود

به نوعی همین کار تیونینگ یا تنظیم مجدد دستگاه را انجام می‌دهد.

سوالی که در اینجا مطرح می‌شود اینست که آیا ما آدم‌ها هم محتاج تنظیم مجدد نیستیم؟

آیا ما در طول شبانه روز و با گذر عمر از تنظیم خارج نمیشویم؟

آیا تا الآن به این موضوع در مورد خودمان توجه کرده‌ایم؟

تیونینگ آدمی!

همه ما انسانها در طی یک روز با شرایط و اوضاع متفاوت و گاهی متضاد روبرو می‌شویم

که ما را از حالت تنظیم اصلی‌مان خارج می‌کنند.

شرایطی که گاه ما را آنچنان عصبی و پراز استرس و نگرانی می‌کنند

که حتی به قول معروف از کوره در می‌رویم.

بر اثر این شرایط برخی دچار بیماری می‌شوند،

برخی دیگر به مواد مخدر پناه می‌برند، برخی به مشروبات الکلی و برخی حتی …

دیگر تاب و تحمل خود را کاملا از دست می‌دهند و بدترین کارها را مرتکب می‌شوند.

این در حالی هست که برخی دیگر در همین شرایط رشد می‌کنند و

این شرایط را به سکوی پیشرفت و ترقی خود بدل می‌کنند.

اما چگونه و چطور؟ این همه تفاوت در نتایج از کجا ناشی می‌شود؟

بینش، تربیت و ظرفیت آدمها، سه‌گانه تمایز در آنهاست.

همه ما انسان‌ها در طول دوران زندگی و عمر خود مطمئنا با شرایط دشوار مواجه می‌شویم که

به لحاظ روحی و احساسی افت می‌کنیم

و محتاج تنظیم مجدد خودمان هستیم.

این مساله‌ای نیست که صرفا دیگران با اینچنین اوضاعی درگیر بشوند

بلکه مساله‌ای مشترک با حاشیه‌های متفاوت برای همه آنهایی است که زنده‌ هستند،

و زندگی می‌کنند.

یکی در کنکور ممکن است قبول نشود و دچار این مشکلات بشود

و دیگری از کار اخراج می‌شود و درگیر اینچنین مساله‌ای بشود.

به انحاء مختلف همه ما با چنین شرایطی روبرو می‌شویم.

چاره کار چیست؟ قرص و دارو؟ پناه بردن به مواد مخدر یا مشروبات الکلی؟

یا نه چاره بهتری هم دارد؟

برای آنها که دچار مشکلات شدید روحی و احساسی شده‌اند،

مراجعه به پزشکان حاذق در این مورد تنها راه چاره است.

راهکار

اما برای ما چطور؟

چه کنیم تا همیشه تنظیم باشیم و همیشه در آرامش و اطمینان زندگی را ادامه دهیم؟

سال‌ها به این مطلب فکر می‌کردم که چرا خداوند در قرآن هدف از آفرینش را عبادت خودش بیان کرده؟

در حالیکه در همان قرآن خود را غنی و بی‌نیاز از عبادت معرفی کرده‌است!

تا اینکه به این مواردی که در بالا به آنها اشاره کردم برخوردم و متوجه شدم که

خداوندی که خود را حکیم می‌داند و آفریننده همه ما هست

عبادت را و در راس آن نماز را وسیله تنظیم مجدد ما قرار داده

تا در گیر و دار زندگی روزمره، دایم خود را تنظیم کنیم

و در شرایط نرمال و طبیعی خود قرار بگیریم

و با آرامش و اطمینان و روحیه بالا با مسایل روبرو بشویم و

بهترین رفتار ممکن را از خود بروز بدهیم.

نماز هم روحیه ما را تقویت می‌کند و هم ظرفیت روحی و احساسی ما را

در برابر هر آنچه با آن مواجه می‌شویم بالا می‌برد.

اینجا بحث صرف عبادت نیست بلکه اثرگذاری نماز بر همه بخش‌های زندگی ما

و اثر بخشی آن در تنظیم دوباره و دوباره خود ما هست.

نماز با توجه

نماز

 نماز

نمازی که همراه با توجه و طمأنینه و بریدن از زندگی برای لحظاتی بسیار کوتاه و در مقابل،

شیرینی و حلاوت احساس توانایی در برابر هر آنچه با آن روبرو می‌شویم.

اگر قرآن را مطالعه کنید در آیات فراوانی از این کتاب آسمانی اشاره به گشایش امورپیامبران الهی با توسل به نماز شده است.

حتی در زندگینامه مشهورترین دانشمند ایرانی، حکیم بوعلی سینا نیز این مورد بسیار آمده

که هر زمان با مساله لاینحلی مواجه میشد یگانه سلاح او، مشکل‌گشایی با نماز بوده‌است.

تنظیم مجدد خود به صورت روزانه محبتی هست

از خودمان به خودمان و چه کسی دلسوزتر از خودمان به خودمان،

تا به این روش در صراط مستقیم خود را قرار دهیم.

و از مواهب بی‌شمار طبیعت بهره‌مند شویم و راهگشای خودمان به سوی آرامش قلبی باشیم

که نیاز همیشگی بشر بخصوص در عصر حاضر است.

نمازی چنین اثرمند با رعایت شرایط آن حاصل می‌شود که یکی از شرایط آن،

توجه به این نکته هست که خداوند در قرآن می‌فرماید:

نمازی که همراه با کسالت و بی میلی نباشد بلکه با شور و شوق و توجه کامل

به یگانه هستی بخش باشد.

نمازی به همراه ایمان خالصانه به خدای یکتا که آفریننده تک‌تک ما آدم‌ها

و تمامی ذرات طبیعت و نظام هستی است.

اگر چه نماز آثار خود را دارد اما نمازی با توجه و اخلاص، اثراتی به مراتب موثرتر دارد

که تنها آنهایی که شیرینی چنین نمازهایی را چشیده‌اند درک کاملی از آن دارند.

برای آنکه شرایط نمازی عالی را بهتر درک کنید شما را ارجاع میدهم به

آیات سوره معراج که در آن آیات شرایط و چگونگی نماز و نمازگزار را

به طور کامل‌تری شرح و بسط داده است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *